अध्यायः ३३२

भीष्म उवाच।

स लब्ध्वा परमं देवाद्वरं सत्यवतीसुतः।
अरणीं तु ततो गृह्य ममन्थाग्निचिकीर्षया।।

अथ रूपं परं राजन्बिभ्रतीं स्वेन तेजसा।
घृताचीं नामाप्सरसमपश्यद्भगवानृषिः।।

ऋषिरप्सरसं दृष्ट्वा सहसा काममोहितः।
अभवद्भगवान्व्यासो वने तस्मिन्युधिष्ठिर।।

सा च दृष्ट्वा तदा व्यासं कामसंविग्नमानसम्।
शुकी भूत्वा महाराज घृताची समुपागमत्।।

स तामप्सरसं दृष्ट्वा रूपेणान्येन संवृताम्।
शरीरजेनानुगतः सर्वगात्रातिगेन ह।।

स तु धैर्येण महता निगृह्णन्हृच्छयं मुनिः।
न शशाक नियन्तुं तद्व्यासः प्रविसृतं मनः।
भावित्वाच्चैव भावस्य घृताच्या वपुषा हृतः।।

यत्नान्नियच्छतस्तस्य मुनेरग्निचिकीर्षया।
अरण्यामेव सहसा तस्य शुक्रमवापतत्।।

सोऽविशङ्केन मनसा तथैव द्विजसत्तमः।
अरणीं ममन्थ ब्रह्मर्षिस्तस्यां जज्ञे शुको नृप।।

शुक्रे निर्मथ्यमाने स शुको जज्ञे महातपाः।
परमर्षिर्महायोगी अरणीगर्भसंभवः।।

यथाऽध्वरे समिद्धोऽग्निर्भाति हव्यमुदावहन्।
तथारूपः शुको जज्ञे प्रज्वलन्निव तेजसा।।

विभ्रत्पितुश्च कौरव्य रूपवर्णमनुत्तमम्।
बभौ तदा भावितात्मा विधूमोऽग्निरिवज्वलन्।।

तं गङ्गा सरितां श्रेष्ठा मेरुपृष्ठे जनेश्वर।
स्वरूपिणी तदाऽभ्येत्य स्नापयामास वारिणा।।

अन्तरिक्षाच्च कौरव्य दण्डः कृष्णाजिनं च ह।
पपात भुवि राजेन्द्र शुकस्थार्थे महात्मनः।।

जेगीयन्ते स्म गन्धर्वा ननृतुश्चाप्सरोगणाः।
देवदुन्दुभयश्चैव प्रावाद्यन्त सहस्रशः।।

विश्वासुश्च गन्धर्वस्तथा तुम्बुरुनारदौ।
हाहा हूहूश्च गन्धर्वौ तुष्टुवुः शुकसंभवम्।।

तत्र शक्रपुरोगाश्च लोकपालाः समागताः।
देवा देवर्षयश्चैव तथा ब्रह्मर्षयोऽपि च।।

दिव्यानि सर्वपुष्पाणि प्रववर्ष च मारुतः।
जङ्गमं स्थावरं चैव प्रहृष्टमभवज्जगत्।।

तं महात्मा स्वयं प्रीत्या देव्या सह महाद्युतिः।
जतामात्रं मुनेः पुत्रं विधिनोपानयत्तदा।।

तस्य देवेश्वरः शक्रो दिव्यमद्भुतदर्शनम्।
ददौ कमण्डलुं प्रीत्या देववासांसि चाभिभो।।

हंसाश्च शतपत्राश्च सारसाश्च सहस्रशः।
प्रदक्षिणमवर्तन्त शुकाश्चाषाश्च भारत।।

आरणेयस्ततो दिव्यं प्राप्य जन्म महाद्युतिः।
तत्रैवोवास मेधावी ब्रह्मचारी समाहितः।।

उत्पन्नमात्रं तं वेदाः सरहस्याः ससंग्रहाः।
उपतस्थुर्महाराज यथाऽस्य पितरं तथा।।

बृहस्पतिं च वव्रे स वेदवेदाङ्गभाष्यवित्।
उपाध्यायं महाराज धर्ममेवानुचिन्तयन्।।

सोऽधीत्य निखिलान्वेदान्सरहस्यान्ससंग्रहान्।
इतिहासं च कार्त्स्न्येन धर्मशास्त्राणि चाभिभो।।

गुरवे दक्षिणां दत्त्वा समावृत्तो महामुनिः।
उग्रं तपः समारेभे ब्रह्मचारी समाहितः।।

देवतानामृषीणां च बाल्येऽपि स महातपाः।
संमन्त्रणीयो मान्यश्च ज्ञानेन तपसा तथा।।

न त्वस्य रमते बुद्धिराश्रमेषु नराधिप।
त्रिषु गार्हस्थ्यमूलेषु मोक्षधर्मानुदर्शिनः।।

।। इति श्रीमन्महाभारते
शान्तिपर्वणि मोक्षधर्मपर्वणि
द्वात्रिंशदधिकत्रिशततमोऽध्यायः।। 332।।