अध्यायः २५३

दानवा ऊचुः।

भोः सुयोधन राजेन्द्र भरतानां कुलोद्वह।
शूरैः परिवृतो नित्यं तथैव च महात्मभिः ।।

अकार्षीः साहसमिदं कस्मात्प्रायोपवेशनम्।
आत्मत्यागी ह्यधो याति वाच्यतां चायशस्करीम् ।।

न हि कार्यविरुद्धेषु बहुपापेषु कर्मसु।
मूलघातिषु सज्जन्ते बुद्धिमन्तो भवद्विधाः ।।

नियच्छैनां मतिं राजन्धर्मार्थसुखनाशिनीम्।
यशःप्रतापवीर्यघ्नीं शत्रूणां हर्षवर्धनीम् ।।

श्रूयतां तु प्रभो तत्त्वं दिव्यतां चात्मनो नृप।
निर्माणं च रशरीरस्य ततो धैर्यमवाप्नुहि ।।

पुरा त्व तपसाऽस्माभिर्लब्धो राजन्महेश्वरात्।
पूर्वकायश्च ते सर्वो निर्मितो वज्रसंचयैः ।।

अस्त्रैरभेद्यः शस्त्रैश्चाप्यधःकायश्च तेऽनघ।
कृतः पुष्पमयो देव्या रूपतस्त्रीमनोहरः ।।

एवमीश्वरसंयुक्तस्तव देहो नृपोत्तम।
देव्या च राजशार्दूल दिव्यस्त्वं हि न मानुषः ।।

क्षत्रियाश्च महावीर्या भगदत्तपुरोगमाः।
दिव्यास्त्रविदुषः शूराः क्षपयिष्यन्ति ते रिपून् ।।

तदलं ते विषादेन भयं तव न विद्यते।
सहायार्थं च ते वीराः संभूता बुवि दानवाः ।।

भीष्मद्रोणकृपादींश्च प्रवेक्ष्यन्त्यपरेऽसुराः।
यैराविष्टा घृणां त्यक्त्वा योत्स्यन्ते तव वैरिभिः ।।

नैव पुत्रान्न च भ्रातॄन्न पितॄन्न च बान्धवान्।
नैव शिष्यान्न च ज्ञातीन्न बालान्त्यविरान्न च।
युधि संप्रहरिष्यन्तो मोक्ष्यन्ति कुरुसत्तम ।।

निःस्नेहा दानवाविष्टाः समाक्रान्तेऽन्तरात्मनि।
प्रहरिष्यन्ति बन्धुभ्यः स्नेहमुत्सृज्य दूरतः ।।

हृष्टाः पुरुषशार्दूलाः कलुषीकृतमानसाः।
अनभिज्ञातमूलाश्च दैवाच्च विधिनिर्मितात्।
व्याभाषमाणाश्चान्योन्यं न मे जीवन्विमोक्ष्यसे ।।

सर्वे शस्त्रास्त्रमोक्षेण पौरुषे समवस्थिताः।
श्लाघमानाः कुरुश्रेष्ठ करिष्यन्ति जनक्षयम् ।।

तेपि पञ्च महात्मानः प्रतियोत्सन्ति पाण्डवाः।
वधं चैषां करिष्यन्ति दैवयुक्ता महाबलाः ।।

दैत्यरक्षोगणाश्चैव संभूताः क्षत्रयोनिषु।
योत्स्यन्ति युधि विक्रम्य शत्रुभिस्तव पार्थिव ।।

गदाभिर्मुसलैः शूलैः शस्त्रैरुच्चावचैस्तथा।
`प्रहरिष्यनति ते वीरास्तवारिषु महाबलाः' ।।

यच्च तेऽन्तर्गतं वीर भयमर्जुनसंभवम्।
तत्रापि विहितोऽस्माभिर्वधोपायोऽर्जुनस्य वै ।।

हतस्य नरकस्यात्मा कर्णमूर्तिमुपाश्रितः।
तद्वैरं संस्मरन्वीर योत्स्यते केशवार्जुनौ ।।

स ते विक्रमशौण्डीरो रणे पार्थं विजेष्यति।
कर्णः प्रहरतांश्रेष्ठः सर्वांश्चारीन्महारथः ।।

ज्ञात्वैतच्छद्मना वज्री रक्षार्थं सव्यसाचिनः।
कुण्डले कवचं चैव कर्णस्यापहरिष्यति ।।

तस्मादस्माभिरप्यत्र दैत्याः शतसहस्रशः।
नियुक्ता राक्षसाश्चैव ये ते संशप्तका इति।
प्रख्यातास्तेऽर्जुनं वीरं युधि हिंस्यन्ति मा शुचः ।।

असपत्ना त्वया हीयं भोक्तव्या वसुधा नृप।
मा विषादं गमस्तस्मान्नैतत्त्वय्युपपद्यते ।।

विनष्टे त्वयि चास्माकं पक्षो हीयेत कौरव।
गच्छ वीर न ते बुद्धिरन्या कार्या कथंचन।
त्वमस्माकं गतिर्नित्यं देवतानां च पाण्डवाः ।।

वैशंपायन उवाच।

एवमुक्त्वा परिष्वज्य दैत्यास्तं राजकुञ्जरम्।
समाश्वास्य च दुर्धर्षं पुत्रवद्दानवर्षभाः ।।

स्थिरां कृत्वा बुद्धिमस्य प्रियाण्युक्त्वा च भारत।
गम्यतामित्यनुज्ञाय जयमाप्नुहि चेत्यथ ।।

तैर्विसृष्टं महाबाहुं कृत्या सैवानयत्पुरः।
तमेव देशं यत्रासौ तदा प्रायमुपाविशत् ।।

प्रतिनिक्षिप्यतं वीरं कृत्या समभिपूज्य च।
अनुज्ञाता च राज्ञा सा तत्रैवान्तरधीयत ।।

गतायामथ तस्यां तु राजा दुर्योधनस्तदा।
स्वप्नभूतमिदं सर्वमचिन्तयत भारत ।।

`संमृश्य तानि वाक्यानि दानवोक्तानि दुर्मतेः'।
विजेष्यामि रणे पाण्डूनिति चास्याभवनमतिः ।।

कर्णं संशप्तकांश्चैव पार्थस्यामित्रघातिनः।
अमन्यत वधे युक्तान्समर्थांश्च सुयोधनः ।।

एवमाशा दृढा तस् धार्तराष्ट्रस् दुर्मतेः।
विनिर्जये पाण्डवानामभवद्भरतर्षभ ।।

कर्णोऽप्याविष्टचित्तात्मा नरकस्यान्तरात्मना।
अर्जुनस्य वधे क्रूरां करोति स्म तदा मतिम् ।।

संशप्तकाश्च ते वीरा राक्षसाविष्टचेतसः।
रजस्तमोभ्यामाक्रान्ताः फाल्गुनस्य वधैषिणः ।।

भीष्मद्रोणकृपाद्याश्च दानवाक्रान्तचेतसः।
न तथा पाण्डुपुत्राणां स्नेहवन्तोऽभवंस्तदा ।।

न चाचचक्षे कस्मैचिदेतद्राजा सुयोधनः।
`कृत्ययाऽऽनाय्यकथितं यदस्य निशि दानवैः' ।।

दुर्योधनं निशन्ते च कर्णो वैकर्तनोऽब्रवीत्।
स्मयन्निवाञ्जलिं कृत्वा पार्थिवं हेतुमद्वचः ।।

न मृतो जयते शत्रूञ्जीवन्भद्राणि पश्यति।
मृतस्य भद्राणि कुतः कौरवेय कुतो जयः ।।

न कालाऽद्य विषादस्य भयस्य मरणस्य वा।
परिष्वज्याब्रवीच्चैवनं भुजाभ्यां स महाभुजः ।।

उत्तिष्ठ राजन्किं शेषे कस्माच्छोचसि शत्रुहन्।
शत्रून्प्रताप्य वीर्येण स कथं मर्तुमर्हसि ।।

अथवा ते भयं जातं दृष्ट्वाऽर्जुनपराक्रमम्।
सत्यंते प्रतिजानामि वधिष्यामि रणेऽर्जुनम् ।।

गते त्रयोदशे वर्षे सत्येनायुधमालभे।
आनयिष्याम्यहं पार्तान्वशं तव जनाधिप ।।

एवमुक्तस्तु कर्णेन दैत्यानां वचनात्तथा।
प्रणिपातेन चाप्येषामुदतिष्ठत्सुयोधनः ।।

दैत्यानां तद्वचः श्रुत्वा हृदि कृत्वा स्थिरां मतिम्।
ततो मनुजशार्दूलो योजयामास वाहिनीम्।
रथनागाश्वफलिलां पदातिजनसंकुलाम् ।।

गङ्गौघप्रतिमा चास्य प्रयाणे शुशुभे चमूः ।।

श्वेतच्छत्रैः पताकाभिश्चामरैश्च सुपाण्डुरैः।
रथैर्नागैः पदातैश्च शुशुभेऽतीव संकुला ।।

व्यपेताभ्रघने काले द्यौरिवासीत्तु शारदी।
`हंसपङ्क्तिसमाकीर्णा भ्रमत्सारसशोभिता' ।।

जयाशीर्भिर्द्विजेन्द्रैः स स्तूयमानोऽधिराजवत्।
गृह्णन्नञ्जलिमालाश्च धार्तराष्ट्रो जनाधिपः ।।

सुयोधनो ययावग्रे श्रिया परमया ज्वलम्।
कर्णेन सार्धं राजेन्द्र सौबलेन च देविना ।।

दुःशासनादयश्चास्य भ्रातरः सर्व एव ते।
भूरिश्रवाः सोमदत्तो माराजश्च बाह्लिकः ।।

रथैर्नानाविधाकारैर्हयैर्गजवरैस्तथा।
प्रयान्तं नृपसिंहं तमनुजग्मुः कुरूद्वहाः ।।

`प्रहृष्टमनसः सर्वे दुर्योधनपुरोगमाः' ।।
कालेनाल्पेन राजेन्द्र स्वपुरं विविशुस्तदा ।।

।। इति श्रीमन्महाभारते अरण्यपर्वणि
घोषयात्रापर्वणि त्रिपञ्चाशदधिकद्विशततमोऽध्यायः ।। 253 ।।