अध्यायः ८०

वैशंपायन उवाच।

एवं स नाहुषो राजा ययातिः पुत्रमीप्सितम्।
राज्येऽभिषिच्य मुदितो वानप्रस्थोऽभवन्मुनिः।।

उषित्वा च वने वासं ब्राह्मणैः संशितव्रतः।
फलमूलाशनो दान्तस्ततः स्वर्गमितो गतः।।

स गतः स्वर्निवासं तं निवसन्मुदितः सुखी।
कालेन नातिमहता पुनः शक्रेण पातितः।।

`साधुभिः संगतिं लब्ध्वा पुनः स्वर्गमुपेयिवान्।

जनमेजय उवाच।

स्वर्गतश्च पुनर्ब्रह्मन्निवसन्देववेश्मनि।
कालेन नातिमहता कथं शक्रेण पातितः'।।

निपतन्प्रच्युतः स्वर्गादप्राप्तो मेदिनीतलम्।
स्थित आसीदन्तरिक्षे स तदेति श्रुतं मया।।

तत एव पुनश्चापि गतः स्वर्गमिति श्रुतम्।
राज्ञा वसुमता सार्धमष्टकेन च वीर्यवान्।।

प्रतर्दनेन शिविना समेत्य किल संसदि।
कर्मणा केन स दिवं पुनः प्राप्तो महीपतिः।।

सर्वमेतदशेषेण श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः।
कथ्यमानं त्वया विप्र विप्रर्षिगणसंनिधौ।।

देवराजसमो ह्यासीद्ययातिः पृथिवीपतिः।
वर्धनः कुरुवंशस्य विभावसुसमद्युतिः।।

तस्य विस्तीर्णयशसः सत्यकीर्तेर्महात्मनः।
चरितं श्रोतुमिच्छामि दिवि चेह च सर्वशः।।

वैशंपायन उवाच।

हन्त ते कथयिष्यामि ययातेरुत्तरां कथाम्।
दिवि चेह च पुण्यार्थां सर्वपापप्रणाशिनीम्।।

ययातिर्नाहुषो राजा पूरुं पुत्रं कनीयसम्।
राज्येऽभिषिच्य मुदितः प्रावव्राज वनं तदा।।

अन्त्युषे स विनिक्षिप्य पुत्रान्यदुपुरोगमान्।
फलमूलाशनो राजा वने संन्यवसच्चिरम्।।

शंसितात्मा जितक्रोधस्तर्पयन्पितृदेवताः।
अग्नींश्च विधिवज्जुह्वन्वानप्रस्थविधानतः।।

अथितीन्पूजयामास वन्येन हविषा विभुः।
शिलोञ्छवृत्तिमास्थाय शेषान्नकृतभोजनः।।

पूर्णं वर्षसहस्रं च एवंवृत्तिरभून्नृपः।
अब्भक्षः शरदस्त्रिंशदासीन्नियतवाङ्मनाः।।

ततश्च वायुभक्षोऽभूत्संवत्सरमतन्द्रितः।
तथा पञ्चाग्निमध्ये च तपस्तेपे स वत्सरम्।।

एकपादः स्तितश्चासीत्षण्मासाननिलाशनः।
पुण्यकीर्तिस्ततः स्वर्गे जगामावृत्य रोदसी।।

।। इति श्रीमन्महाभारते आदिपर्वणि
संभवपर्वणि अशीतितमोऽध्यायः।। 80 ।।