अध्यायः २४०

वैशंपायन उवाच।

चैराः संचारिते तस्मिन्ननुज्ञाते युधिष्ठिरे।
वासुदेवाभ्यनुज्ञातः कथयित्वेतिकृत्यताम्।।

कृष्णस्य मतमास्थाय प्रययौ भरतर्षभः।
द्वारकाया उपवने तस्थौ वै कार्यसाधनः।।

निवृत्ते ह्युत्सवे तस्मिन्गिरौ रैवतके तदा।
वृष्णयोऽप्यगमन्सर्वे पुरीं द्वारवतीमनु।।

चिन्तयानस्ततो भद्रामुपविष्टः शिलातले।
रमणीये वनोद्देशे बहुपादपसंवृते।।

सालतालाश्वकर्णैश्च बकुलैरर्जुनैस्तथा।
चम्पकाशोकपुन्नागैः केतकैः पाटलैस्तथा।।

कर्णिकारैरशोकैश्च अङ्कोलैरतिमुक्तकैः।
एवमादिभिरन्यैश्च संवृते स शिलातले।।

पुनःपुनश्चिन्तयानः सुभद्रां भद्रभाषिणीम्।
यदृच्छया चोपपन्नान्वृष्णिवीरान्ददर्श सः।।

बलदेवं च हार्दिक्यं साम्बं सारणमेव च।
प्रद्युम्नं च गदं चैव चारुदेष्णं विदूरथम्।।

भानुं च हरितं चैव विपृथुं पृथुमेव च।
तथान्यांश्च बहून्पश्यन्हृदि शोकमधारयत्।।

ततस्ते सहिताः सर्वे यतिं दृष्ट्वा समुत्सुकाः।
वृष्णयो विनयोपेताः परिवार्योपतस्थिरे।।

ततोऽर्जुनः प्रीतमनाः स्वागतं व्याजहार सः।
आस्यतामास्यतां सर्वै रमणीये शिलातले।।

इत्येवमुक्ता यतिना प्रीतास्ते यादवर्षभाः।
उपोपविविशुः सर्वे ते स्वागतमिति ब्रुवन्।।

परितः सन्निविष्टेषु वृष्णिवीरेषु पाण्डवः।
आकारं गूहमानस्तु कुशलप्रश्नमब्रवीत्।।

सर्वत्र कुशलं चोक्त्वा बलदेवोऽब्रवीदिदम्।
प्रसादं कुरु मे विप्र कुतस्त्वं चागतो ह्यसि।।

त्वया दृष्टानि पुण्यानि वद त्वं वदतांवर।
पर्वतांश्चैव तीर्थानि वनान्यायतनानि च।।

वैशंपायन उवाच।

तीर्थानां दर्शनं चैव पर्वतानां च भारत।
आपगानां वनानां च कथयामास ताः कथाः।।

श्रुत्वा धर्मकथाः पुण्या वृष्णिवीरा मुदान्विताः।
अपूजयंस्तदा भिक्षुं कथान्ते जनमेजय।।

ततस्तु यादवाः सर्वे मन्त्रयन्ति स्म भारत।
अयं देशातिथिः श्रीमान्यतिलिङ्गधरो द्विजः।।

आवासं कमुपाश्रित्य वसेत निरुपद्रवः।
इत्येवं प्रब्रुवन्तस्तु रौहिणेयं च यादवाः।।

ददृशुः कृष्णमायान्तं सर्वे यादवनन्दनम्।
एहि केशव तातेति रौहिणेयो वचोऽब्रवीत्।।

यतिलिङ्गधरो विद्वान्देशातिथिरयं द्विजः।
वर्षमासनिवासार्थमागतो नः पुरं प्रति।
स्थाने यस्मिन्निवसतु तन्मे ब्रूहि जनार्दन।।

श्रीकृष्ण उवाच।

त्वयि स्थिते महाभाग परवानस्मि धर्मतः।
स्वयं तु रुचिरे स्थाने वासयेर्यदुनन्दन।।

प्रीतः स तेन वाक्येन परिष्वज्य जनार्दनम्।
बलदेवोऽब्रवीद्वाक्यं चिन्तयित्वा महाबलः।।

आरामे तु वसेद्धीमांश्चतुरो वर्षमासकान्।
कन्यागृहे सुभद्राया भुक्त्वा भोजनमिच्छया।।

लतागृहेषु वसतामिति मे धीयते मतिः।
लब्धानुज्ञास्त्वया तात मन्यन्ते सर्वयादवाः।।

श्रीकृष्ण उवाच।

बलवान्दर्शनीयश्च वाग्मी श्रीमान्बहुश्रुतः।
कन्यापुरसमीपे तु न युक्तमिति मे मतिः।।

गुरुः शास्ता च नेता च शास्त्रज्ञो धर्मवित्तमः।
त्वयोक्तं न विरुध्येहं करिष्यामि वचस्तव।।

शुभाशुभस्य विज्ञाता नान्योऽस्मि भुवि कश्चन।।

बलदेव उवाच।

अयं देशातिथिः श्रीमान्सर्वधर्मभृतां वरः।
धृतिमान्विनयोपेतः सत्यबादी जितेन्द्रियः।।

यतिलिङ्गधरो ह्येष को विजानाति मानसम्।
त्वमिमं पुण्डरीकाक्ष नीत्वा कन्यापुरं शुभम्।।

निवेदय सुभद्रायै मद्वाक्यपरिचोदितः।
भक्ष्यैर्भोज्यैश्च पानैश्च अन्नैरिष्टैश्च पूजय।।

।। इति श्रीमन्महाभारते आदिपर्वणि
सुभद्राहरणपर्वणि
चत्वारिंशदधिकद्विशततमोऽध्यायः।। 240 ।।