अध्यायः १२

रुरुरुवाच।

कथं हिंसितवान्सर्पान्स राजा जनमेजयः।
सर्पा वा हिंसितास्तत्र किमर्थं द्विजसत्तम।।

किमर्थं मोक्षिताश्चैव पन्नगास्तेन धीमता।
आस्तीकेन द्विजश्रेष्ठ श्रोतुमिच्छाम्यशेषतः।।

ऋषिरुवाच।

श्रोष्यसि त्वं रुरो सर्वमास्तीकचरितं महत्।
ब्राह्मणानां कथयतां त्वरावान्गमने ह्यहम्।।

सौतिरुवाच।

`इत्युक्त्वान्तर्हिते योगात्तस्मिन्नृषिवरे प्रभौ।
संभ्रमाविष्टहृदयो रुरुर्मेने तदद्भुतम्।।'

बलं परममास्थाय पर्यधावत्समन्ततः।
तमृषिं नष्टमन्विच्छन्संश्रान्तो न्यपतद्भुवि।।

स मोहे परमं गत्वा नष्टसंज्ञ इवाभवत्।
तदृषेर्वचनं तथ्यं चिन्तयानः पुनःपुनः।।

लब्धसंज्ञो रुरुश्चायात्तदाचख्यौ पितुस्तदा।
`पित्रे तु सर्वमाख्याय डुण्डुभस्य वचोऽर्थवत्।।

अपृच्छत्पितरं भूयः सोस्तीकस्य वचस्तदा।
आख्यापयत्तदाऽऽख्यानं डुण्डुभेनाथ कीर्तितम्।।

तत्कीर्त्यमानं भगवञ्श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः।'
पिता चास्य तदाख्यानं पृष्टः सर्वं न्यवेदयत्।।

।। इति श्रीमन्महाभारते आदिपर्वणि
पौलोमपर्वणि द्वादशोऽध्यायः।। 12 ।।