भज गोविंद स्तोत्र

भज गोविन्दं भज गोविन्दं, गोविन्दं भज मूढमते ।
सम्प्राप्ते सन्निहिते काले, नहि नहि रक्षति डुकृञ्करणे ॥१॥
मूढ जहीहि धनागमतृष्णां, कुरु सद्‍बुद्धिं मनसि वितृष्णाम् ।
यल्लभसे निजकर्मोपात्तं, वित्तं तेन विनोदय चित्तम् ॥२॥
यावद्-वित्तोपार्जन-सक्तस्तावन्-निज-परिवारो रक्तः ।
पश्चाज्जीवति जर्जरदेहे, वार्तां कोऽपि न पृच्छति गेहे ॥३॥
मा कुरु धनजनयौवनगर्वं, हरति निमेषात् कालः सर्वम् ।
मायामयमिदं अखिलं हित्वा, ब्रह्मपदं त्वं प्रविश विदित्वा ॥४॥
सुर-मन्दिर-तरुमूल-निवासः, शय्या भूतलम् अजिनं वासः ।
सर्वपरिग्रहभोगत्यागः, कस्य सुखं न करोति विरागः ॥५॥
पुनरपि जननं पुनरपि मरनं, पुनरपि जननीजठरे शयनम् ।
ईह संसारे बहुदुस्तारे, कृपयाऽपारे पाहि मुरारे ॥६॥
गुरुचरणाम्बुज-निर्भर-भक्तः, संसाराद-चिराद् भवमुक्तः ।
सेन्द्रिय-मानस-नियमादेवं, द्रक्ष्यसि निजं हृदयस्थं देवम् ॥७॥
गेयं गीतानाम-सहस्रं, ध्येयं श्रीपतिरूपम् अजस्रम् ।
नेयं सज्जन-सङ्‍गे चित्तं, देयं दीनजनाय च वित्तम् ॥८॥
भगवद्‍गीता किञ्‍चिदधीता, गङ्‍गाजल-लवकणिका पीता ।
सकृदपि येन मुरारि-समर्चा, तस्य यमः किं कुरुते चर्चाम् ॥९॥
[तस्य यमेन न क्रियते चर्चा]